Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej znajdziesz w Polityce Cookies.
Sojusz Północnoatlantycki
  • pobierz pdf
  • drukuj
  • zmniejsz czcionkę
  • rozmiar pierwotny
  • powiększ czcionkę

Członkostwo w Sojuszu pozostaje głównym filarem polskiej polityki bezpieczeństwa. Realizując zadania wynikające z Artykułu 5. Traktatu Waszyngtońskiego, mówiącego o pomocy pozostałych sojuszników w razie zbrojnej napaści na któreś z państw członkowskich, NATO stanowi gwarancję bezpieczeństwa naszego kraju. Jest to szczególnie istotne w kontekście pogorszenia sytuacji bezpieczeństwa w związku z konfliktem ukraińsko-rosyjskim. Członkostwo w Sojuszu pozwala nam również lepiej reagować na nowe zagrożenia, takie jak terroryzm, proliferacja broni masowego rażenia, czy te związane z bezpieczeństwem energetycznym.
Polsce zależy na utrzymaniu silnego i efektywnego NATO. Staramy się do tego przyczyniać, zarówno działaniami podejmowanymi na szczeblu narodowym, jak i we współpracy z sojusznikami. Nasz kraj jest zarówno adresatem (obecność rotacyjna sił sojuszniczych w Polsce) jak i kontrybutorem (intensyfikacja udziału w misji Baltic Air Policing) środków wzmocnienia realizowanych przez Sojusz od 2014 r.
Polska jest także zaangażowana w działania na rzecz długofalowej adaptacji Sojuszu do nowej sytuacji międzynarodowej, która została uzgodniona podczas szczytu w Walii. Ważnym krokiem na drodze do umocnienia Sojuszu będzie kolejny szczyt NATO w Warszawie w 2016 r. Wśród priorytetowych dla nas działań jest wzmocnienie Sił Odpowiedzi NATO, w tym ustanowienie w ich ramach sił bardzo wysokiej gotowości, wzmocnienie Wielonarodowego Korpusu Północny-Wschód w Szczecinie, a także rozbudowa infrastruktury sojuszniczej w Polsce: ustanowienie Jednostki Integracji Sił NATO (NATO Force Integration Unit, NFIU) oraz składów sprzętu.
Wiarygodność Polski jako członka NATO potwierdza udział Sił Zbrojnych RP w operacjach sojuszniczych. Dzięki temu, nasz kraj przyczynia się do budowy stabilnego środowiska bezpieczeństwa międzynarodowego. Z drugiej strony, zwiększa interoperacyjność naszych wojsk z siłami państw sojuszniczych i partnerskich. Polscy żołnierze biorą udział w operacjach NATO: w Afganistanie – Resolute Support, w Kosowie - KFOR oraz rotacyjnie w misji kontroli przestrzeni powietrznej państw bałtyckich - Air Policing.
Znajdujemy się również w wąskiej grupie państw NATO realizującej zalecenia dotyczące wysokości budżetu obronnego (2% PKB). Dzięki temu SZ RP są stale unowocześniane, co pozwala zapewnić ich zdolność do współdziałania z wojskami pozostałych sojuszników. Realizujemy programy modernizacyjne, w ramach których nabywamy i rozwijamy zdolności wojskowe deficytowe w skali całego NATO. W ramach programu na lata 2013-2022 będą to m.in.: obrona powietrzna i przeciwrakietowa, śmigłowce wielozadaniowe i systemy rozpoznania.
Polska uczestniczy w inicjatywach sojuszniczych, w ramach których w formacie wielonarodowym budowane są zdolności wojskowe, m.in. Smart Defence. Postrzegamy ją jako jeden z elementów utrzymania potencjału NATO, pomimo ograniczenia budżetów obronnych wielu sojuszników, związanych ze światowym kryzysem finansowym. W jej ramach zidentyfikowano około 150 potencjalnych projektów, których wykonalność jest obecnie przedmiotem analiz. Polska zaangażowała się już w ponad 20 projektów, a w jeden – budowę międzynarodowego batalionu obrony przed bronią masowego rażenia – jako państwo wiodące.


Polityka partnerska NATO stanowi instrument wzmacniania bezpieczeństwa i stabilizacji na obszarze euroatlantyckim i poza nim. Realizowana jest w  wielu formatach, w zależności od oczekiwanych celów, zakresu i dynamiki współpracy.

Partnerstwo dla Pokoju (Partnership for Peace PfP)* – jego głównym celem jest dialog polityczny oraz praktyczna współpraca w zakresie reformy obronnej i wypracowywania interoperacyjności z siłami zbrojnymi państw Sojuszu. W ramach PfP partnerzy korzystają z szerokiej gamy mechanizmów, tj. m.in.: Planu Działań na Rzecz Członkostwa, Rocznego Programu Narodowego, Indywidualnego Planu Działań na Rzecz Partnerstwa, Procesu Planowania i Oceny. Mają także możliwość uczestniczenia w misjach Sojuszu. Ponadto, coraz częściej włączają się w inicjatywy transformacyjne NATO.
* Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Macedonia, Gruzja, Rosja, Ukraina, Armenia, Austria, Azerbejdżan, Białoruś, Finlandia, Irlandia, Kazachstan, Kirgistan, Malta, Mołdawia, Serbia, Szwecja, Szwajcaria, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan.


Dialog Śródziemnomorski (Mediterranean Dialogue MD)* – koncentruje się na wzmocnieniu bezpieczeństwa i stabilizacji oraz budowie wzajemnego zrozumienia i zaufania w regionie Morza Śródziemnego poprzez rozwój współpracy polityczno-wojskowej. Współpraca obejmuje dialog polityczny, wymianę informacji oraz realizację praktycznych projektów (np. udział w operacjach NATO).
* Algieria, Egipt, Izrael, Jordania, Maroko, Mauretania, Tunezja.


Stambulska Inicjatywa Współpracy (Istanbul Cooperation Initiative ICI)* – jest mechanizmem adresowanym do państw Rady Współpracy Zatoki Perskiej. Koncentruje się na dialogu w sprawach bezpieczeństwa. Partnerzy z ICI coraz częściej uczestniczą w operacjach Sojuszu. 
* Bahrajn, Katar, Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA).
Partnerzy globalni* – to państwa geograficznie odległe od NATO, z Azji i Pacyfiku oraz Bliskiego Wschodu. Angażują się w operacje międzynarodowe, zarówno natowskie, jak i koalicyjne (wsparcie polityczne, wojskowe, finansowe), bądź stanowią lub stanowiły teatr działań operacyjnych Sojuszu.
* Afganistan, Australia, Irak, Korea Płd., Japonia, Mongolia, Nowa Zelandia, Pakistan.

Nowe inicjatywy partnerskie po szczycie NATO w Walii
Podczas szczytu w Walii zainaugurowano Platformę Interoperacyjności – nowe forum konsultacji z partnerami w obszarze interoperacyjności. Zaproszono do niej 24 partnerów, współpracujących już z NATO w ramach innych formatów: Armenia, Australia, Austria, Azerbejdżan, Bahrajn, BiH, Czarnogóra, Finlandia, Gruzja, Irlandia, Japonia, Jordania, Kazachstan, Korea Południowa, Macedonia, Maroko, Mołdawia, Mongolia, Nowa Zelandia, Serbia, Szwecja, Szwajcaria, Ukraina i ZEA.
Pięciu z nich: Australii, Gruzji, Jordanii, Finalndii oraz Szwecji zaproponowano udział w tzw. Programie Wzmocnionych Możliwości. Jego celem jest pogłębienie dialogu i praktycznej współpracy z Sojuszem.
Podczas szczytu w Walii powołano również Inicjatywę Budowy Zdolności Obronnych, której celem jest udzielenie przez NATO wsparcia eksperckiego w zakresie budowy zdolności sektora obronnego państw partnerskich. Do DCBI zaproszono Mołdawię, Gruzję i Jordanię.
Polska popiera rozwój polityki partnerskiej NATO. Szczególną wagę przywiązuje do zacieśniania współpracy z partnerami wschodnimi (gł. z Ukrainą i Gruzją). Wspiera aspiracje euroatlantyckie Tbilisi, a także państw Bałkanów Zachodnich (BiH, Czarnogóra, Macedonia). W związku z agresywnymi działaniami Rosji wobec Ukrainy Polska popiera wstrzymanie praktycznej współpracy NATO z Moskwą.


Pomocne strony internetowe:
Portal Sojuszu Północnoatlantyckiego (http://www.nato.int)
Deklaracja końcowa szczytu NATO w Walii

 

 

  • publikuj na facebook
  • publikuj na tweeter
  • publikuj na google plus